ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ :
giweather joomla module
Σάββατο, 31 Οκτωμβρίου 2020 - 9:47:26μ.μ.

banner468x60

09
Ιουνίου

"Γυναίκα η Κόλαση...Γυναίκα και ο Παράδεισος"- ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗ

Κατηγορία Πεζογραφία

Εγωισμός (Απόσπασμα).΄Ηταν δεκαοκτώ του Μάη. Μια ανοιξιάτικη μέρα που μόνο άνοιξη όμως δε σήμαινε για εκείνον. Και μέσα του κι ολόγυρά του.

Είχε ξυπνήσει και πάλι ολομόναχος, αγκαλιά μοναχά με τον εαυτό του και με τις ίδιες τελματωμένες πια σκέψεις, που του έφτυναν κατάμουτρα την πεζή ζωή που ζούσε μέσα σε μια μεγάλη και γκρίζα πόλη.

giorgos tztzikakis
Από το προηγούμενο βράδυ γνώριζε πως το πρωί θα του ερχόταν στο στόμα και πάλι εκείνη ή άχαρη ξινίλα της μοναξιάς. Κάθε φορά που κατέφθανε, έφερνε παρέα της και μια θλίψη που την έβλεπε από μέρες να του χτυπά τα κουδούνια για να της ανοίξει. Μια θλίψη που γνώριζε για τα καλά πια κι ο ίδιος πως είχε να κάνει με αυτή την συγκεκριμένη ημερομηνία. Δεκαοκτώ του Μάη.


Ήταν απόγευμα Παρασκευής και βρισκόταν ακόμη στη δουλειά του. Κατείχε μια καλή θέση εργασίας που,και μέσα σε περιόδους κρίσης, απεδείχθη θησαυρός μιας και τον είχε πλέον κάνει ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλια της αγοράς. «Ίσως κι από τα πιο ξεροκέφαλα!»
Σημείωνε και μάλωνε έτσι τον εαυτό του για να μη χαζογελά με την ψευδή αυτή εξουσία που κατείχε. ΄Ηξερε πως, λόγω αυτού του άτεγκτου χαρακτήρα του, είχε κάποτε χάσει πολύ περισσότερα από όσα σήμερα είχε κερδίσει. Και οι σκέψεις που ήρθαν όλα αυτά τα χρόνια, έστηναν πια εσωτερικούς διαλόγους και είχαν δημιουργήσει πολλαπλούς εαυτούς μέσα στο κορμί του. Κάποτε έφτασε σε σημείο να σιχαθεί τις σκέψεις αυτές, μα δε μπορούσε παρά να τις αποδεχτεί σαν κομμάτι του και έτσι τις άφηνε να αλωνίζουν μέσα στο μυαλό του. Του έμοιαζαν σαν κακόμοιρες φίλες, που το μόνο που είχαν να κάνουν είναι να γκρινιάζουν η μία στην άλλη για τις ίδιες και απαράλλαχτες συνήθειές τους.


Τα τελευταία χρόνια, η δυσφορία και η κατά καιρούς αδιαφορία για το κάθε πράγμα τριγύρω του είχε γίνει εντονότερη. Τα είχε κατακτήσει όλα σε επαγγελματικό επίπεδο και έτσι κάθε τι γύρω του έδειχνε ανούσιο, ανώφελο να ασχοληθεί και ήταν πια για τον Ιάσονα τόσο συνηθισμένες έννοιες, αυτό το ανούσιο και το ανώφελο στη ρουτινιασμένη ζωή του, που όσο άχαρες κι αν ήταν, είχε καταλήξει να τις αποδέχεται.


Ήταν τόσο άδεια η ζωή του, που δυστυχώς, παραδεχόταν πως ήταν τα μόνα που του είχαν απομείνει μέσα στην κενότητα αυτή για να αγαπήσει. ΄Ηξερε πια πως δεν του έφταιγε κανείς για αυτές τις «κυρίες», παρά μόνον η σκέψη του που, αδιέξοδα φαλλοκρατική, πάντα τον έσερνε στα πάθη μόνο και μόνο για τον φτύσει ύστερα στα λάθη του.


«Θαρρώ πως τώρα πια, τόσα χρόνια μετά, δεν θα χτυπήσεις το κουδούνι για να σου ανοίξω και να δω πίσω από την πόρτα να στέκει το όμορφο χαμόγελό σου. Πόση ζωή μου έδινε το χαμόγελό σου! Θαλασσινή γλυκιά πνοή που μύριζε κοχύλια! ΄Ηταν φορές , βρε μάτια μου, που ακόμη κι όταν όλα γίνονταν θάλασσες μέσα μου, εσύ μου έδινες τη μοναδική σωσίβια λέμβο για να σωθώ. Μα... μα τι κάθομαι και σκέφτομαι; ΄Εφυγες για πάντα από τη ζωή μου! Έφυγες και το ξέρω πια πως δεν θα γυρίσεις... δεν θα γυρίσεις ποτέ και τόσα χρόνια πνίγομαι μέσα στα λάθη που έκανα ο χαζός και σε έδιωξα!»


Αυτή ήταν μια από τις πιο σωστές και αγαπημένες του σκέψεις! Έτσι κι εκείνη την Παρασκευή που είχε δεκαοκτώ ο Μάης, πάλι ένιωθε σφηνωμένος μέσα στα «γιατί» του και δεν έβρισκε δικαιολογίες μέσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος. Και πώς να βρει δηλαδή, αφού γνώριζε πως η συμπεριφορά και ο χαρακτήρας του ήταν στραβός και ηλίθιος! Οι επιλογές των νεανικών του χρόνων, ήταν σίγουρα απόρροια της ελαφρότητάς του, ποτέ όμως δεν περίμενε πως χρόνο με το χρόνο θα βάραιναν αυτά τα λάθη τόσο πολύ στη ράχη του. Ποιος νέος, άραγε, όταν τα κάνει, αναλογίζεται το μέλλον;
«Τι σημασία έχει να τα σκέφτεσαι πια! Και πάλι μόνος σου δεν είσαι; Εδώ, στο ίδιο μαύρο γραφειάκι που σε έμαθε καλύτερα από τον οποιονδήποτε! Κάτσε τώρα και γράψε ηλίθιε, ένα ακόμη γράμμα που ποτέ δεν θα το στείλεις σε εκείνη!»


Ολοκλήρωσε αυτές τις αράδες στα χείλη του κι ύστερα τις έγραψε σε μια σελίδα στάζοντας κι ένα δάκρυ που βγήκε με θυμό.΄Ενα δάκρυ, όχι για μία ακόμα χαμένη Παρασκευή, μα για τόσες άλλες Παρασκευές που είχαν περάσει από τη ζωή του και πρόσμεναν σε μοναχικά σαββατοκύριακα.


Ούτε που καταλάβαινε τι είχε ξεκινήσει να γράφει σε εκείνο το γράμμα. Οι γραμμές συνεχίζαν να γεμίζουν από τις λέξεις που μουτζούρωνε το χέρι του και η γραβάτα τού έσφιγγε δυνατότερα το λαιμό σε έναν πνιχτό λυγμό μοναξιάς. Τα έγραφε, τα διάβαζε, τα ξανάγραφε, λες και ήταν ένα μανιφέστο που ετοίμαζε με προσοχή.


«Κόντρα στην κοινή ανδρική πεποίθηση, κάποιοι έχουνε παραδεχτεί πως πολλοί άνδρες κλαίνε! Στην πραγματικότητα, όμως, λίγοι το κάνουν αληθινά! Αυτοί φροντίζουν να κρύβονται από τους πάντες δίχως να δείχνουν τα δάκρυά τους για να συγκινήσουν. Και εκεί φαίνεται η μαεστρία μιας έξυπνης γυναίκας! Όταν διακρίνει και εκτιμήσει πότε ένας άντρας πραγματικά δείχνει το ατόφιό του δάκρυ να κυλά. Όσο κι αν ραγίζει στην εικόνα του, πρέπει πάντα να προσέχει και να στέκει ακατάλυτος κριτής για να διαπιστώσει αν είναι προσποιητό ή αληθινό!


Ω, ναι! Προσποιούνται και οι άνδρες! Πολύ περισσότερο από τις γυναίκες μάλιστα! Το αληθινό δάκρυ φίλε μου είναι μοναχικό. Είναι εκείνο που σε ξανακάνει αγόρι και σβήνει τον άνδρα μέσα σου. ΄Οχι μόνο όταν είσαι γυμνός και μέσα στα χέρια της γυναίκας σου, κουρνιαχτός για να σε ζεσταίνει η σιγουριά του χαδιού της, αλλά κι όταν νιώθεις γυμνός απέναντι στην αλήθεια της!

 

Γιώργος Ελ.Τζιτζικάκης

Συγγραφέας

Εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ-Δ.ΒΙΤΣΟΣ(ΑΘΗΝΑ 2012)

Διαβάστηκε 208 φορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Πολιτιστικο Σωματειο «οι κορυφαιοι»

Ποιοι Ειμαστε

Το mcnews.gr είναι ένα site, που φιλοδοξεί να δώσει στους αναγνώστες του αντικειμενική και ανεξάρτητη ενημέρωση, χωρίς υπερβολές, παραποιήσεις και σκοπιμότητες...

Διαβάστε περισσότερα