ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ :
giweather joomla module
Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2020 - 11:40:22π.μ.

banner468x60

31
Μαρτίου

"Τα αστέρια της σαγήνης" του Κώστα Λιάκου

Κατηγορία Πεζογραφία

Ι

Μέσα σε μια μουντή και ψυχρή ατμόσφαιρα ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου, πρόβαλε μιά σπάνια παρουσία.

Ήταν αυτή που έλαμπε από δυό εξαίσια μάτια, ενώ το άπλετο τους φως, τρυφερότητα και σαγήνη σκορπούσε. Σαν δίδυμα αστέρια που τα ολόλαμπρα τόξα της ομορφιάς, σημάδευαν κατ' ευθείαν την καρδιά, πλαισιωμένα από τα ολόξανθα μαλλιά, τονίζοντας ένα ηλιογέννητο πρόσωπο. Αυτό της κοπέλας εκείνης, που όλη η ομορφιά των τριάντα περίπου, χρόνων της, θαρρείς και δημιούργησε μια ξεχωριστή σεισμική έκρηξη.

 

Ο λαιμός της τυλιγμένος από ένα κόκκινο κασκόλ, όπως έπεφτε πάνω στα δυο υπέροχα της στήθη, είχα την αίσθηση, ότι φτεροκοπούσε ανάμεσα τους ο ασυγκράτητος πόθος της νιότης. Το κόκκινο χρώμα σε πλήρη αρμονία με το πρόσωπο της στέκει.

 

Καλημέρα είπε. Στο άκουσμα της η λέξη αυτή, σαν στιγμιαία νότα, από μια λησμονημένη τερπάνδρεια μελωδία αντήχησε. Από εκείνες θαρρείς, που θα μπορούσαν, ίσως και σήμερα να συμφιλιώσουν και να εξανθρωπίσουν τη σημερινή ανθρωπότητα.

 

- Το κορίτσι με το κόκκινο κασκόλ, είπα ενθουσιασμένος.

 

Απ' τα μάτια της σπίθιζαν οι λάμψεις της έμφυτης ικανοποίησης. Κι αυτό, καθώς έμοιαζαν με εκείνες που αγναντεύει κανείς από το ύψος κάποιος βουνοπλαγιάς, σε μια απέραντη ασημογάλαζη θάλασσα.

 

Ένα σημαντικό κομμάτι ομορφιάς θα πρέπει να υπήρχε πάντα μέσα τους σκέφτηκα.

 

Το σημαντικότερο ίσως. Όπως βουνά γύρω, από ελιές, αμπέλια, λεμονιές. Στο απαλό φύσημα του αέρα, νομίζεις και λάμπουν ικανοποιημένα από τις αχτίδες του ήλιου. Ενώ όσες από αυτές πέφτουν στην θάλασσα, με μικρές ασημένιες βαρκούλες φαντάζουν. Σαν το μάτι να σου κλείνουν πονηρά, σε κάθε ανεπαίσθητο κυματισμό, για ένα ανεύρετο ταξίδι.

 

Εκείνες τις στιγμές φαντάστηκα, πως βρέθηκα σε κάποια γραφικά χωριά του Ληξουρίου.

 

Τα Δαμουλιανάτα και το Ρίφι, αντικρίζοντας εικόνες που με πίνακες ελαιογραφίας μοιάζουν.

 

Τότε νιώθεις, ότι όλα έχουν μια Θεϊκή Ομορφιά!

 

-Δώσε μου το χέρι σου, της είπα.

 

Μα... τι συμβαίνει; ρώτησε μ' ένα αμήχανο χαμόγελο.

 

Δώσε μου το χέρι σου και θα δεις. Μην ανησυχείς.

 

Το έδωσε με κάποιο δισταγμό.

 

- Πάμε, είπα. Να φύγουμε...Έστω για λίγο. Να βρεθούμε στις απέραντες διαστάσεις ενός σπάνιου ονείρου.

 

 

ΙΙ

Ταξιδεύαμε στη λησμονημένη γαλήνη μιας ξεχωριστής θαλάσσιας απεραντοσύνης.

 

-           Είσαι αλήθεια, τόσο ευχαριστημένος μαζί μου;

 

-           Φυσικά. Εσύ; τη ρώτησα.

 

-           Έτσι όπως ποτέ μου ως τώρα δεν ένιωσα. Αλλά γιατί με κοιτάς έτσι;

 

Κοιτώ τα μάτια σου! Μοιάζουν σαν δίδυμα αστέρια, κατάφορτα από Ποίηση! και Φως! Ήταν η στιγμή που συγκινημένη - όπως έδειχνε- στην αγκαλιά μου είχε γείρει.

 

Αργότερα φτάσαμε σ ένα χωριό, που ένα από τα στολίδια του Ληξουρίου είναι. Τον Αθέρα! Σου δημιουργεί την αίσθηση ότι τα περιορισμένα όρια του, έχουν την απαράμιλλη ικανότητα να δίνουν την εντύπωση μιας έκτασης απέραντης. Βρισκόμαστε στο υπέροχο λιμανάκι. Από την ταβέρνα που έχουμε καθίσει, βλέπουμε το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα απέναντι, σαν προστάτης φρουρός να φαντάζει. Οι ψαρόβαρκες στους απαλούς κυματισμούς λικνιζόμενες, λες και χορεύουν σ' ένα ρυθμό, ανάλογο με τους μελωδικούς κεφαλλονίτικους σκοπούς που ακούγονται από το μεγάφωνο.

 

Οι ώρες είναι γλυκόπιοτες! Συντροφιά με την ανάμικτη μεθυστική μυρωδιά της θαλασσινής αλμύρας, του ούζου και των μεζέδων.

 

 

III

Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας, σαν να ξεχείλιζε μέσα από τα μάτια της. Το κόκκινο κασκόλ γύρω από το λαιμό, στο πρωινό φύσημα του αέρα, με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, με ουράνιο τόξο φάνταζε, τονίζοντας, ακόμα περισσότερο, την γλυκύτητα της υπέροχης παρουσίας της.

 

-       Περάσαμε τόσο όμορφα! Αλλά τώρα πρέπει να φύγουμε, είπε.

 

 

IV

Το καράβι της επιστροφής, μας έφερε στις συνθήκες που για να τις αντέξει κανείς, ανάλογη δύναμη και αξιοζήλευτη αναλγησία να διαθέτει πρέπει. Βρεθήκαμε ξανά σε δρόμους από ζωντάνια και κίνηση. Οι θόρυβοι από κάθε είδους τροχοφόρα μαζί με το σύγχρονο πλήθος, δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα που αναντίρρητα, αυτονόητη να θεωρείται πρέπει.

 

Τα φοβερά πλοκάμια μιας κατασκευασμένης πραγματικότητας, ήδη την τύλιξαν, αρπάζοντας την βίαια, απάνθρωπα.

 

Άρχισα να τρέχω, όσο πιο γρήγορα μπορούσα, για να την φέρω πάλι κοντά μου.

 

Έβλεπα πόσο ήταν αδύνατο, μα δεν σταμάτησα. Αντίθετα είχα πεισμώσει, τρέχοντας με μάτια πλέρια από απελπισία και οργή!

 

-       Θα ξανάρθω, φώναξε.

 

 

V

Βάδιζα μόνος. Με βήματα βαριά, ανάμεσα από τα τεράστια κτίρια που σαν αποκρουστικά πρόσωπα κοιτούσαν σαρκαστικά. Η μορφή όμως του κοριτσιού δεν έφευγε από το νου μου.

Εκείνες τις στιγμές σκέφτηκα, πώς η βίωση μιας επιβαλλόμενης πραγματικότητας, ακόμα δεν είναι αναστρέψιμη.

 

 

 

 

 

 

 

 

Κώστας Λιάκος

Συγγραφέας

Διαβάστηκε 166 φορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πολιτιστικο Σωματειο «οι κορυφαιοι»

Ποιοι Ειμαστε

Το mcnews.gr είναι ένα site, που φιλοδοξεί να δώσει στους αναγνώστες του αντικειμενική και ανεξάρτητη ενημέρωση, χωρίς υπερβολές, παραποιήσεις και σκοπιμότητες...

Διαβάστε περισσότερα