«Κάποια απ' αυτά τα μηνύματα (που αφήναμε η
µια για την άλλη στο καλάθι µε τα σκατόχαρτα

της τουαλέτας) τα ενσωμάτωσα, Αγγελική, στο
ποίημα «Αδερφούλα, θυμάσαι», που έγραψα και
σου αφιέρωσα στα εικοστά µου γενέθλια, μέρες
όλοι µας ελεύθεροι. Το Θ.Ν. είχε γίνει τότε η
υπογραφή µας…

Το Θήτα Νι ήταν, ωστόσο, πριν απ’ όλα μορς των
τοίχων. Το «κτυπούσαμε» σχεδόν όλοι μετά το
«σαγαπώ» αντί για αποχαιρετισμό. Σε συνθήκες
κράτησης τα έλεγε όλα: «Θ.Ν. – Θα νικήσουμε»!
Από την παγκόσμια επικράτηση του σοσιαλισμού
μέχρι τη δική µας προσωπική νίκη απέναντι σε
όσους µας κρατούσαν δεσμώτες και µας
βασάνιζαν για «ομολογίες» και «καρφώματα»,
για «αποκήρυξη» του κομμουνισµού και της ανθρωπιάς µας, το Θ.Ν. ήταν το δικό
µας αρκτικόλεξο, το ακουστικό σήμα αναγνώρισης ανάμεσά µας: Αυτοί μπορεί να
ελέγχανε το σώμα µας, τη ζωή µας όμως την κουμαντάραμε ακόμα µόνο εμείς!»

Στο επίκεντρο αυτού του δίτομου Χρονικού για «τα παιδιά του Φλεβάρη» μισόν
αιώνα αργότερα βρίσκεται μια συνέντευξη για τους πεντέµισι μήνες ανάκρισης στη
«Μεσογείων» και σύντομης προφυλάκισης στον Κορυδαλλό, που είκοσι χρόνια πριν
«πήρε» από τη Νάντια Βαλαβάνη η γιατρός Αγγελική Σωτήρη, η κρυφή Πασσιονάρια
του «χτυπήματος του Φλεβάρη» (1974), του συντριπτικότερου απ’ όσα δέχτηκαν
ΚΚΕ, ΚΝΕ και Αντι-ΕΦΕΕ στη δικτατορία. Με εκατοντάδες συλλήψεις και πεντάµηνη
ανάκριση µε βασανιστήρια στη «Μεσογείων», όπου μεταφέρθηκε (1971-1974) το
γνωστό «επιτελείο» της «Μπουµπουλίνας» μαζί µε νέους αστέρες.
Μια αρχικά βιωματική συνέντευξη για τον ΣΦΕΑ ’67-’74, είκοσι χρόνια αργότερα
«διορ­θώθηκε» και συμπληρώθηκε µ’ εµβόλιµα κείμενα χρησιμοποιώντας
«δύσκολες» πηγές ιστορικής έρευνας: Ο «φάκελος» της Γενικής Ασφάλειας για τη
Νάντια Βαλαβάνη (1974-1981) – ανάμεσα στους 2.110 που σώθηκαν από την πυρά
17 εκατοµµυρίων «φακέλων» το 1989. Η Δικογραφία του Έκτακτου Στρατοδικείου
Αθηνών για «τα παιδιά του Φλεβάρη». Έγγραφα της «League for Democracy in
Greece», της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του Foreign Office. Και 

μαρτυρίες προφορικής ιστορίας από ανθρώπους που δεν ρωτήθηκαν ποτέ για τη
ζωή τους.

Κόντρα στην επιχείρηση αναθεώρησης της σύγχρονης ιστορίας και στο φόντο όσων
διαδραματίζονται στην Παλαιστίνη, η συγγραφέας τεκμηριώνει ιστορικά τη
διαχρονική σημασία της απελευθερωτικής αντίστασης των νέων ανθρώπων στην
πάλη για την αλλαγή του κόσμου. Μια αλλαγή που, σε συνθήκες κλιματικής
κατάρρευσης, τεχνολογικής επανάστασης, συστημικής βαρβαρότητας και
γενοκτονίας στη Γάζα, φαντάζει όσο ποτέ μακριά. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε δεν τη
χρειαζόταν ο κόσμος όσο σήμερα.

Η Νάντια Βαλαβάνη, οικονομολόγος και συγγραφέας, γεννήθηκε στο Ηράκλειο το
1954 και έχει δυο παιδιά. Είχε την τύχη να ζήσει 40 χρόνια µε τον Δήµο Τσακνιά
(1949-2014). Εργάστηκε ως μεταφράστρια και επί µία εικοσαετία σε ασφαλιστική
εταιρεία, ενώ για µία δεκαετία (1996-2005) διηύθυνε ξενοδοχείο στην Κρήτη.
Από δεκαοκτώ χρονών συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα (Αντι-ΕΦΕΕ/ΚΝΕ).
Συνελήφθη (14.2.1974) και προφυλακίστηκε αρχές Ιουλίου (Φυλακές Κορυδαλλού,
υπόδικη Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών, α.ν. 509). Αποφυλακίστηκε µε τη γενική
πολιτική αμνηστία (26.7.1974).

Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΑΣΟΕΕ (1974) και µέλος του EΣ της ΕΦΕΕ
(1975), συµµετείχε σε όλους τους μεταπολιτευτικούς αγώνες. Χρημάτισε µέλος του
Γραφείου και της Γραµµατείας του ΚΣ της ΚΝΕ και αν. µέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Αποχώρησε το 1989 λόγω της συγκυβέρνησης Ν∆-ΚΚΕ (Κυβέρνηση Τζαννετάκη).

Το 2007 προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ ως ανένταχτη. Εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών
στις διπλές εκλογές του 2012 και τον Ιανουάριο 2015. Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα
του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν υπεύθυνη για την πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις (2012-
Φεβρουάριος 2014) και, στη συνέχεια, υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής. Στην πρώτη
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπήρξε αν. υπουργός Οικονομικών (φορολογία, δημόσια
περιουσία). Παραιτήθηκε κατευθείαν μόλις ανακοινώθηκε το περιεχόμενο της
Συμφωνίας µε τους δανειστές (13.07.2015) και αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την
υπερψήφιση στη Βουλή του Τρίτου Μνηµονίου (15.08.2015). Από τότε είναι µέλος
της ΛΑΕ ως ανένταχτη. Σήμερα στηρίζει την Ενωτική Πρωτοβουλία µε το ΜέΡΑ25,
στην οποία είναι ενταγμένη και η ΛΑΕ.

Ασχολήθηκε συστηματικά µε το έργο του Μπρεχτ. Μετάφρασε ποιήματα (ΣΕ, 1987)
και διηγήματά του (Καστανιώτης, 2003). Οργάνωσε τη διεθνή συλλογική έκδοση
Μπέρτολτ Μπρεχτ, Κριτικές Προσεγγίσεις (Πολύτροπον, 2004). Με εξαιρετικούς
συνεργάτες, δημιούργησε σειρά παραστάσεων για Μπρεχτ και Μαγιακόβσκι (2007-
2011).

Ποιητικές συλλογές: Τέλος εποχής (Καστανιώτης, 1991), Η πόλη της µακριάς
προσµονής (∆ελφίνι, 1994), Η Μεγάλη Εποχή (Ταξιδευτής, 2008). Μυθιστόρηµα: Οι
εσπερινοί επισκέπτες (∆ελφίνι, 1996/Στάχυ, 1999). Λεύκωµα (κολάζ): Ο
απαραίτητος πόλεµος (Στάχυ, 1999). Δοκίμια για τέχνη και πολιτική: Ψωμί και
Τριαντάφυλλα (Ταξιδευτής, 2011), Η Αρπαγή της Ελλάδας – Χρέος και 

Ιδιωτικοποιήσεις (Λιβάνης, 2015), Τρίτο Μνηµόνιο: Η ανατροπή µιας ανατροπής
(Λιβάνης, 2016). Συµµετείχε σε δεκάδες συλλογικές εκδόσεις.