Η σειρά τα αειθαλή περιλαμβάνει μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα ως προς το εκτόπισμά τους κείμενα
της νεοελληνικής λογοτεχνίας

που περιέπεσαν σε κατάσταση λήθης. Κείμενα κλασικά που η αειθαλής
αξία τους επιτάσσει το ξαναδιάβασμά τους υπό το φως της
εποχής μας.

Ο παρών τόμος περιλαμβάνει δέκα από τα δώδεκα διηγήματα
που συνόδευαν την πρώτη έκδοση της νουβέλας του Γιάννη
Σκαρίμπα με τίτλο Το θείο τραγί (1933), η οποία κυκλοφόρησε
αυτοτελώς το 1971 από τις εκδόσεις Κείμενα.

Τα διηγήματα αυτά που επανέρχονται στο φως σχεδόν έναν
αιώνα μετά την πρώτη τους κυκλοφορία, δεν είναι
υποδεέστερα των διηγημάτων του της ίδιας εποχής ως προς
την αισθητική τους ποιότητα, ενώ συμπληρώνουν την εικόνα
μας για το έργο και κυρίως για την εξέλιξη της ποιητικής και της
γλώσσας του συγγραφέα. Ο τίτλος της συλλογής επιλέχθηκε
από το πρωτοποριακό για την εποχή του και ιδιότυπο ομότιτλο
διήγημα.

Τα διηγήματα του τόμου με τη σειρά που εμφανίζονται:

«Το κρασί της αγάπης», «Η χρυσόμυγα της βρόμας», «Ένας
αρχάγγελος στο περιγιάλι», «Η ιστορία ενός ασήμαντου», «Ο
Αυτοκράτωρ της Κίνας», «Λουλούδι της Μονεμπασιάς», «Ο φίλος μου!», «Ο Ούζος», «Κλάρα
Χαντά – Πειραιεύς» και «Δυο ψυχές κι ένα αστέρι».
[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «Ο ΟΥΖΟΣ»]
Θεέ µου! Ψαλίδι γοργοφτέρουγο η γλώσσα του, γλυκολαρύγγιζε ψιλούς καηµούς, αψά µεράκια. Τον
Μάη – τον Μάη µε τα λουλούδια του γαλιάντριζε. Φούσκωνε µέσα του –ένας πόταµος– ο οίστρος του,
άπλωνε της ζωής του ο ουρανός κι εγέλα.
Ο Ταρσανάς!....
Λιγνή γοργόνα να σκαλίζεις πά’ στην πλώρη.
Να κάνεις χτένι τα φτερούγια της, να κάνεις φίδια το µαλλί της· χλέπι προς χλέπι να κεντάς χυτό
κορµάκι.
Έτσι περδικοστήθα, αγοροπρόσωπη, µε τον λαιµό χυτό –σαν ταϊτού–, µε χέρια σαν φτερούγες
απλωµένα. Σαν τον χυµιό του σαϊνιού, να ορµάει η οµορφιά της κατ’ το κύµα!
Ο Ταρσανάς!
Τρυπάνι και σκαρπέλο! Η µυρουδιά του κατραµιού να σου κεντρίζει το µεράκι.
Να ’ναι στις σκάρες των ψυχούλες νιόβγαλτες τα µπρίκια –µε δίχως νύχια και φτερό αϊτοί: οι γολέτες–
και να ’ν’ τα όκια τους γλαρά, έτσι νοσταλγικά, σαν να βαθιοί καηµοί, θαλασσινά µεράκια τα συµπήραν.

Ο Γιάννης Σκαρίµπας γεννήθηκε στις 28 Σεπτεµβρίου 1893 στην Αγία
Ευθυµία Παρνασσίδας. Μαθήτευσε στο σχολαρχείο του Αιγίου και στο
Α΄ Γυµνάσιο Πατρών. Kατά τον Α΄ Παγκόσµιο Πόλεµο στρατεύτηκε στο
Μακεδονικό Μέτωπο. Αργότερα διορίστηκε τελωνοσταθµάρχης και
εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, όπου έκανε οικογένεια (απέκτησε πέντε
παιδιά). Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και κηδεύτηκε δηµοσία
δαπάνη στον λόφο του Καράµπαµπα, όπου βρίσκεται το ταφικό του
µνηµείο.

Στα γράµµατα εµφανίστηκε τη δεκαετία του 1910 µε ποιήµατα και πεζά
σε περιοδικά της Αθήνας και της Χαλκίδας. Το 1929 έλαβε το Α΄ Βραβείο
∆ιηγήµατος από το περιοδικό Ελληνικά Γράµµατα για το διήγηµα «Ο
καπετάν Σουρµελής ο Στουραΐτης», το οποίο περιλήφθηκε και στην
πρώτη συλλογή διηγηµάτων του Καϋµοί στο Γριπονήσι, που εξέδωσε το
1930. Έκτοτε έγραψε και εξέδωσε αρκετά πεζογραφήµατα και συλλογές
ποιηµάτων, ενώ ασχολήθηκε και µε άλλα είδη του γραπτού λόγου,
όπως θέατρο, κείµενα για παραστάσεις Καραγκιόζη, ιστορικό δοκίµιο,
επιστολογραφία κ.ά.

Πιο γνωστά έργα του: Το θείο τραγί, Μαριάµπας, Το σόλο του Φίγκαρω,
Περίπολος Ζ΄, Το Βατερλώ δυο γελοίων, Η µαθητευοµένη των
τακουνιών. Επίσης, οι ποιητικές συλλογές Ουλαλούµ, Εαυτούληδες,
Βοϊδάγγελοι, τα θεατρικά Ο ήχος του κώδωνος, Ο πάτερ Συνέσιος, Τρεις άδειες καρέκλες,
Αντι-Καραγκιόζης ο Μέγας και το ιστορικό Το ’21 και η αλήθεια. Έργα του έχουν µεταφραστεί
κι εκδοθεί στα αγγλικά (Μαριάµπας) και στα γαλλικά (Το σόλο του Φίγκαρω). Έχει τιµηθεί
από την Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών κι από τον ∆ήµο Χαλκιδέων µε το Χρυσό Μετάλλιο της
Πόλης, ενώ έχει λάβει και το Α΄ Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για το µυθιστόρηµά του Φυγή

προς τα εµπρός.