Η γλώσσα είναι βιολογικό φαινόμενο, ένας έμφυτος μηχανισμός, ο οποίος δεν ενεργοποιείται αν δεν δεχθεί την επίδραση του κοινωνικού περιβάλλοντος.

Στον γραπτό λόγο είναι ένας κώδικας επικοινωνίας για την αμοιβαία κατανόηση ανθρώπων με συστατικά στοιχεία τις λέξεις και ένα σύστημα κανόνων ώστε να απαρτίζουν ένα σύστημα σχέσεων και λειτουργιών.

Μέσα από τον λόγο ο άνθρωπος εκφράζει τις σκέψεις του, τους φόβους του και τα συναισθήματα του… είναι μια μορφή ελευθερίας καθώς δίνει διέξοδο στην εσωτερική ύπαρξη του ανθρώπου και ελευθερώνει το είναι του.

Καταδεικνύει την αποξένωση του ανθρώπου από τις γνήσιες πνευματικές και ηθικές αξίες που είναι κυριαρχημένες από το πνεύμα του ωφελιμισμού και δεν προσφέρει ουσιαστική γλωσσική παιδία.
Και πάντα είναι παρόν ο κοινωνικός χαρακτήρας της ποιητική Τέχνης να παίξει το δικό της καθοριστικό ρόλο μέσα στην εκφορά του λόγου. Η ανάγκη του καλλιτέχνη να εκφραστεί εκτός του ότι διαμορφώνει το προσωπικό του ύφος το οποίο είναι ενταγμένο στο ύφος μιας εποχής: και καυτηριάζει ή επαινεί: Αξίες, ανησυχίες, πόθους, ελπίδες, οράματα.

Αυτές οι σκέψεις μού γεννήθηκαν όταν διάβασα την ποιητική συλλογή «Διφορούμενες Αλήθειες» της Μαρίας Αυγερινού και παρασυρμένος από το ύφος και την τεχνική του λόγου της, άρχισα να γράφω με μια φρασεολογία ποιητικού ύφους, νιώθοντας πως είναι φορές που τα δυνατά λόγια γίνονται ανάσες και σκεπάζουν όνειρα με απαλά σεντόνια…

Είναι φορές που τα λόγια γίνονται ποτάμια, φλέβες ιερές που ακροβατούν πάνω σε έννοιες δυνατές, ικανές ν’ απογυμνώνουν αισθήσεις και παθιασμένες ανάγκες. Να μεταλλάσσουν στοχασμούς μέσα από λεκτικές εκρήξεις.

«Πόρνη αγία αμύητη στο άβατο της σιωπής, χωρίς ψυχή έξι θανάτους να μετρά κι επτά μαύρες ανάσες, σημάδι κακότυχης στιγμής.»

Σκίζοντας Τοίχους χαράσσοντας σημάδια σε κορμιά με Σιωπή και Θλίψη.
Σκέψεις ουσιαστικές όσο και με Διφορούμενες οι Αλήθειες τους, ακουμπούν σαν αφή στο χαρτί κάθε τους σημασία.

Αφήνουν αποτυπώματα ψυχής βολτάροντας ανέμελα σε δρόμους πολυσύχναστους, θέλοντας να κερδίσουν τον άχρονο χρόνο μέσα στην Αιωνιότητα…

Πλούσιες, μοναχικές, λέξεις, συνειρμικές, δοσμένες με τρόπο προσωπικό, εσωτερικά καταγγελτικό, φαντάζουν εαυτούς ως άλλα είδωλα μέσα στον καθρέφτη…

«Τις ώρες που ξεχνώ τα θυμάμαι όλα/ μέχρι να θυμηθώ πως ξέχασα/ πως οι καθρέφτες του χρόνου γίναν ατοπήματα φθηνών ερώτων.»

Γυμνός λόγος από περιττούς στόμφους, ανοίγουν μπροστά μας δρόμους γεμάτους αλήθεια και έμπυρη γνώση. Είναι η γνωστή πάλη που δίνουν οι ποιητές στην προσπάθεια τους να ομορφύνουν και να πείσουν με τη φωνή τους τον κόσμο.

Αυτή είναι η δυναμική της γραφής της Μαρίας Αυγερινού εμπνευσμένη, στοχαστική, πνευματική. Ευαίσθητος και συνάμα σκληρός λόγος, αινιγματικός, κάνοντας τον αναγνώστη να σκεφτεί, να ψάξει τις απαντήσεις σαν μέσα από κώδικες που χρειάζονται την αντίληψη σε εγρήγορση για ν’ αποκρυπτογραφηθούν.
«Να γιατρευτώ στο πέρασμα του/ κι ότι με σώζει απ’ τους νοτιάδες/ να σεργιανώ και να κρυώνω/ σιγοσφυρίζοντας σκοπούς μοιρολόι/ με κομμένενη πνοή να γεννώ βυθούς/ σε ξένες διαδρομές ζητιάνες/ που σακατεύουν όνειρα».

Αυτά και πολλά άλλα στοιχεία βρήκα διαβάζοντας τα ποιήματα της και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη μέσα στον απέραντα αέναο ποιητικό κύκλο να βρίσκονται γραφές που σπάνε τα όρια, που θρυμματίζουν τις σιωπές.
Αξιέπαινη ετούτη η δουλειά καθώς η φωνή της ηχεί με σεβασμό και αξιοπρέπεια απέναντι στην «ποίηση».
Σχόλιο παρουσίαση από τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο.

Το Παράθυρο του Τρελού

Προοπτική δεν υπάρχει
ούτε ύπαρξη
ένα παράθυρο μόνο κι ένας τρελός
που κρύβεται να σωθεί
απ’ τον κόσμο, τις σκέψεις
την απελπισία μιας ελπίδας
ενισχύοντας την τρέλα
κομματιάζοντας τον αέρα
καταπίνοντας σύννεφα
στο αδιόρατο παρατείνει και απειλεί
υποφέρει στην αυτοσυντήρηση
ζητά απαντήσεις στην αοριστία
απλώνει εικόνες στο πατρικό σκαλοπάτι
πέφτει στα γόνατα, μπουσουλά σαν νήπιο
κι όλο περισσότερο πασχίζει να μάθει
γδέρνοντας το πάτωμα
γράφοντας στην απομόνωση
για ότι τον στοίχειωσε για ότι δεν έζησε
γυρεύοντας τον σε άλλη διάσταση
στην αγκαλιά μιας ΑΓΑΠΗΣ
κι ότι μακριά τον κράτησε: ένα βιβλίο, μια πένα, μια απουσία
σκηνές ζωής
καλούπια γυαλιστερά
απορημένες ελλείψεις
που διαπιστώνουν καχύποπτα
καθηλωμένα, άψυχα
την αλήθεια μιας βιογραφίας.
Ίσκιος κρεμασμένος
πληγές που στάζουν στον τοίχο
όπως πάντα
όπως τότε.
Νυχοπατώντας αμετακίνητος
αγανακτά σε διαλόγους
σε διαλογισμούς με δεμένα χέρια
τον χρέωσαν κι αυτά
καρφώθηκαν σε κάδρο, μάτωσαν οι στιγμές, ζάρωσαν.
Τι ωφελεί άραγε;
Το σκοτάδι λήθαργος αλαφιασμένος έγινε.
Κοιμήσου ύπαρξη,
αδίκως ξοδεύεσαι
στην χαραμάδα μιας απόφασης θα μείνεις
Έμβρυο του εαυτού σου.
Θ’ αλλάξεις πρόσωπο σαν βγει η νύχτα,
σαν τρίξουν τα σανίδια
κι η αρρώστια ακούσει ρωγμές γηρατειών.
Θ’ ανοίξεις το παράθυρο στον τοίχο
να δραπετεύσει η παράνοια
στην εξαθλίωση μιας βιογραφίας
και θα βρεθείς Μόνος.

Μαρία Αυγερινού