Η Άνοιξη βρήκε την Πάτυ στο φωτεινό δωμάτιο του κέντρου που φιλοξενούσε άτομα με ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ.

Το είχε μανία και μεράκι του ο Ιορδάνης Κορακόφτερος να συναντηθεί και να μιλήσει με το θεό από κοντά… Να τα πει, τετ-α-τετ που λένε, μαζί του, να λύσει τις απορίες του και να υποβάλει τα σέβη του και τα αιτήματά του.

Ας αφήσουμε τα πνευματικά μας μάτια να δουν και να ψηλαφίσουν από κοντά, τα λόγια και το βιβλίο του Μ. Πατέρα, που δεν είναι παρά η πρόταση και το χωνευτήρι που πρόσφερε η αλήθεια του Ευαγγελίου στο αρχαίο ελληνικό κλασσικό πνεύμα,

ΑΥΛΑΙΑ Κι εσύ θα ‘ρθεις, όταν κανείς δεν θα σε περιμένει, μα θα ‘μαι εκεί, την πόρτα να σ’ ανοίξω, να σε φιλέψω μια ματιά, ανέλπιδη αγάπη.

Τα πόδια του κι ο πισινός του ήταν κατατρυπημένα απ’ τις ενέσεις, οι πλάτες του είχανε κοκκινίσει απ’ τα μασάζ, αλλά ο Λουκάς δεν έλεγε να σαλέψει απ’ τη μέση και κάτω. Είχανε περάσει τέσσερεις μήνες, έμπαινε στον πέμπτο και δεν είχε σηκωθεί απ’ το κρεβάτι του. Με το φορείο τον πήγαιναν στα νοσοκομεία και με το φορείο τον γύριζαν στο σπίτι.

Αυτό το κορμί είναι σκαλισμένο από ξύλο κερασιάς, τα στήθη του άνθη μανόλιας πριν τον έρωτα κι άγριας τριανταφυλλιάς μετά, κιρκάνια πόθου ανασαιμιά, 

Στο μικρό χωριό ζούσαν λιγότεροι από 130 νοματαίοι. Οι περισσότεροι ήταν ηλικιωμένοι και ανήμποροι. Λιγοστοί οι νέοι, δούλευαν σε κάποιο κοντινό εργοστάσιο και τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο τους ασχολούνταν με τα κτήματά τους και τα ζωντανά τους.

Σε λίγο ξημερώνει. Το σκυλί της απέναντι κλαίει απαρηγόρητο. Τι φταίει το κακόμοιρο; Ανάβω τσιγάρο.

Η Νεφέλη και η Εσπερία, μεγάλωναν με αγάπη από τις τρεις γυναίκες, έπαιρναν την ανάλογη μόρφωση, έξυπνες όπως ήταν και γίνονταν δυο πανέμορφες νεαρές, σοβαρές, μετρημένες κοπέλες.

Ένα δάκρυ αστράφτει στο μισοσκόταδο και προσπαθεί να γλιστρίσει απάνω στα τραχιά μου γένια.

Πέτρα. Πέτρες. Σε χωράφια πέτρες. Άντε να καλλιεργήσεις! Για κάθε «γκουπ» που στοχεύει τη γη κι ένα «πτου σου!» του ανθρώπου. Γυμναστήριο πείσματος. Να φτάνει το άτομο στα τέρματά του. Ν’ ανάβει όλα του τα κόκκινα. Τυχαία μπολιάστηκε ο τόπος με «βεντέτα» και μοιρολόγια; Η Μάνη βλέπεις...

Ήταν μια ασήμαντη αφορμή, μία λάθος κουβέντα... Το χέρι υψώθηκε, η γροθιά σφίχτηκε, το κορμί λεηλατήθηκε, η ψυχή σημαδεύτηκε.

Σηκώθηκαν και τρέχανε στα πεζοδρόμια της λεωφόρου, φτάσανε στο πάρκο κι άρχισαν να πηδούν, να τραγουδούν, να φωνάζουν.

Η πολιτική ζωή της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, από το 1900 μέχρι την Επανάσταση στο Γουδί του 1909, υπήρξε δηλητηριασμένη.

Ο κόσμος τη φώναζε κυρία, η θεία Αννιώ Αρχόντω, κάποιες μακρινές μου ξαδέλφες θεία Αρχοντούλα, οι γονείς μου μητέρα, ο θείος Μηνάς Αρχοντιά, ο παππούς Αρχόντισσα κι εγώ… Αμ! εγώ είχα το προνόμιο να τη λέω γιαγιά, γιατί ήταν γιαγιά μου.

ΜΕΓΑΛΩΜΑ ΣΤΟ Β΄ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟ - Παλαιά Σφαγεία Καλλιθέα Ξέρω ότι με το καροτσάκι του πουλούσε ξηρούς καρπούς μπροστά από τον κινηματογράφο (όπως έλεγαν και οι Μικρασιάτες), Κρυστάλ στου Χαροκόπου, στην ένδοξη οδό Χαροκόπου που ταυτίστηκε με την πόλη της Καλλιθέας.

Τo βράδυ ήταν γλυκό και νωπό. Τα δέντρα ήρεμα, ασάλευτα, περιτριγυρισμένα από ένα αραιό πέπλο ομίχλης.

Την έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά του, τη φίλησε, ρούφηξε την ανάσα της. Ξεχάστηκαν, σταμάτησε να κυλάει ο χρόνος.

“ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΔΟΞΟΣ ΝΕΑΡΟΣ”  Γοργόφτερο το αγέρι, έφερε στα φτερά του την πρωινή δροσιά της θάλασσας και πλημμύρισε με την αψιά αρμύρα την πλάση. Αναστέναξε η φύση, αναστέναξαν οι άνθρωποι, αναστέναξαν και οι βράχοι πάνω από τον αστραφτερό, ασημένιο καθρέφτη των διάφανων νερών.

Κατά την αρχαιότητα τα ονόματα των προδοτών, των εχθρών της πατρίδας και των ήκιστα πατριωτών, αναγράφονταν σε ατιμωτικές στήλες, για να αποδοκιμάζονται από τους πολίτες.