ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ :
giweather joomla module
Σάββατο, 20 Ιουλίου 2024 - 12:36:48μ.μ.
08
Απριλίου

«Η ΛΕΜΟΝΙΑ» Μυθιστόρημα του Δημητρίου Αλεξόπουλου

Κατηγορία Πεζογραφία

Ημέρα Παρασκευή.

dimitrios-alexopoylosΚρύα νύχτα, παγωνιά.

 

Τα δέντρα γέρνανε τα κλαδιά τους με θυμό, και σιγοτραγουδούσαν με μαέστρο της ορχήστρας τον αγέρα. Το τζάμι θολό απ’ την υγρασία και η μαντεμένια ξυλόσομπα αγκάλιαζε τα κούτσουρα ελιάς και πεύκου που το τάιζα με λαχτάρα.


Κείνη την ημέρα, δεν πρόκειται απ’ το νου μου να τη σβήσω, μήτε σε τούτη τη ζωή, μήτε και μετά θάνατον...


Ήμουν απελπισμένος. Ένας της ζωής επαίτης. Δεν μεγάλωσα με γονείς. Σαν να ξεφύτρωσα μονάχος μου στον κόσμο τούτο. Απελπισία είναι η διαπίστωση. Απελπισία είναι η σφαίρα που όπλισε το στόμα μου, για να εξαπολύσω τέτοιες θλιβερές και ποταπές κουβέντες... Ήμουν στο χείλος της καταστροφής.


Μόλις είχα τελειώσει το νυχτερινό λύκειο και ήδη δούλευα έναν χρόνο, από δεκάξι χρονών παιδί. Πόρτες κλειστές. Άλλες ανοιχτές... Ανοιχτές πόρτες εκμετάλευσης. Για πέντε δεκάρες, δούλευα σαν το σκυλί. Ζύμωνα ψωμί. Τα χέρια μου δεν ήταν τα τρυφερά και νεανικά χέρια ενός δεκαεξάχρονου, αλλά γέρου. Ξεφλουδισμένα στις κλειδώσεις και άγρια σε χροιά. Δώδεκα μήνες άντεξα. Έφυγα, και μάλιστα έχασα και τον τελευταίο μου μισθό. Δεν με πλήρωσε. Για την ακρίβεια ενάμιση μήνα μου χρωστούσε.


«Αφού παραιτείσαι βρωμόπαιδο, δεν έχει μία από μένα» αναφώνησε ο παχύδερμος ιδιοκτήτης του φούρνου, σαλιώνοντας τα δάχτυλα του και ξεκίνησε να μετρά τα χαρτονομίσματα με τις εισπράξεις της ημέρας, επιδεικτικά, ενώπιόν μου.


Οργίστηκα! Εν ακαρεί, Βούτηξα το χέρι μου πάνω από το γυάλινο τζάμι όπου υπήρχαν μέσα σαν έκθεση ζωγραφικής τα διάφορα καλούδια. Κρουασάν, ντόνατς, τυρόπιτες, σπανακόπιτες και γλυκά, και άρπαξα ό,τι κατάφερα. Τρέχοντας έφυγα από τον φούρνο, ακούγοντας τα ουρλιαχτά του ιδιοκτήτη να φωνάζουν «κλέφτης, κλέφτης... Πιάστε τον!» και σιγά να ξεθωριάζουν.


Χαμογελούσα. Απωθημένο, ικανοποίηση, δικαίωση, δεν ξέρω, ξέρω μόνο ότι αισθάνθηκα χαρά. Έτρεχα πολύ γρήγορα θυμάμαι. Και τούτο το θυμάμαι, διότι δεν θυμάμαι διόλου τί κατεύθυνση είχα πάρει. Ποιος δρόμος με έβγαλε και που... παρά μόνο ότι έφτασα σε μια κοντινή πλατεία με κούνιες και μια χαλασμένη τσουλήθρα στο κέντρο. Έρημη παιδική χαρά. Απόκοσμο τοπίο. Δίχως παιδικές φωνές. Δίχως χαμόγελα αθώα και ζωντάνια. Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Η ζωή πικράθηκε και δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ίσως να ντράπηκε από την αισχύνη που με αφθονία χαρίζει απλόχερα ο κόσμος. Ίσως να φοβήθηκε την αχορταγιά και την απληστία του ανθρώπου...


Μονάχα τα αγκομαχητά μου αφουγκραζόμουν και την καρδιά μου που χτυπούσε βίαια. Ήταν έτοιμη να δραπετεύσει από το σώμα... Φυγή καρδιάς. Αρκετά καλή επιλογή, εάν είχε πετύχει... Διότι έτσι, θα μου έμενε εν τέλει η κρίση. Το μυαλό. Και εν απουσία καρδιάς, οι αποφάσεις ίσως να ήταν πιότερο ορθές.


Σαν τελείωσαν και αυτά τα ολίγα τρόφιμα που κατάφερα να αρπάξω από τον φούρνο, δεν έμεινα παρά με λίγα ψιλά στην τσέπη, ένα άδειο στομάχι και ένα υπερπλήρης μυαλό που αναμόχλευε και στοχαζόταν σενάρια για την επόμενη δουλειά που ίσως να έβρισκα. Ίσως και όχι...


Νοίκιαζα ένα μικρό διαμέρισμα. Ο θεός να το κάνει διαμέρισμα δηλαδή. Ήταν μια σταλιά γκαρσονιέρα. Ένα βήμα, κι έπεφτα επάνω στον νεροχύτη της κουζίνας, δυο βήματα πίσω και να σου μπροστά μου ο καναπές -που χρησιμοποιούσα και ως κρεβάτι- κι ένα βήμα παραπέρα η χαλασμένη, μονίμως, πόρτα του μπάνιου. Κάθε που κόντευα την πόρτα του μπάνιου, αναδυόταν μια δυσωδία, μια μυρωδιά ωσάν νερού που λιμνάζει αιώνια σε λίμνη. Τα παπούτσια μου είχαν χαρακτηριστεί ως στυγεροί δολοφόνοι, για τις διάφορες κατσαρίδες και τις αράχνες που είχαν βρει την μόνιμή τους κατοικία στην γκαρσονιέρα.

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημήτριος Αλεξόπουλος

Συγγραφέας

Διαβάστηκε 659 φορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(13 ψήφοι)

Πολιτιστικο Σωματειο «οι κορυφαιοι»

Ποιοι Ειμαστε

Το mcnews.gr μετά από δέκα χρόνια συνεχούς λειτουργίας είναι ένα site που βοηθάει, ενημερώνει, ψυχαγωγεί και συναρπάζει τους αναγνώστες του παγκοσμίως.

Διαβάστε περισσότερα