Στέκεσαι ακίνητος και κοιτάς το φως που λίγο-λίγο χάνεται πίσω απ' τις στέγες, μπερδεύεται με το μαύρο καπνό που αφήνουν τα φουγάρα των πλοίων, και χαίρεσαι γι’ αυτό.

Κάποτε σου άρεσε να βλέπεις τις ηλιαχτίδες να παίζουν με τις δικές σου προσδοκίες.

Κάποτε ήταν όμορφα. Αντίκριζες την αλήθεια, τη δεχόσουν, μίλαγες γι’ αυτήν, μίλαγες για ό, τι ένιωθες και δε φοβόσουν. Έπλαθες τα όνειρά σου σα να ήταν πλαστελίνη κι έδινες τα σχήματα που εσύ ήθελες. Σου άρεσε να φτιάχνεις πύργους με τη λάσπη και να τους αφήνεις κάτω απ’ τον καυτό ήλιο να ξεραθούν, γιατί κάποτε πίστεψες πως οι πύργοι σου θα μείνουν έτσι για πάντα. Κάποτε πίστεψες πως καμιά βροχή δε θα μπορούσε να τους παρασύρει. Ήταν δικό σου δημιούργημα μικρό ή μεγάλο, για σένα μικρό και για σένα μεγάλο. Για τους άλλους μπορεί να μην ήταν τίποτε. Κι αυτό το πιστεύω σου για τον ίδιο σου τον εαυτό θάφτηκε. Και τι υπάρχει πια;

Τώρα είσαι γυμνός και ντρέπεσαι, γι αυτό αναζητάς το σκοτάδι. Θέλεις να το αρπάξεις και να μείνεις μαζί του, κι όσο πιο πολύ βυθίζεσαι σ’ αυτή τη μαυρίλα τόσο πιο πολύ τη δέχεσαι. Χάνεσαι χορεύοντας με την απέραντη μοναξιά σου. Θάβεις τις γνώσεις σου, τις αγάπες σου, τα ιδανικά σου και κατρακυλάς σαν τις πέτρες που κλότσησαν κάποιοι περαστικοί. Έτσι νιώθεις, πως κλότσησαν κι εσένα, αλλά εσύ μόνος κλότσησες την ζωή και τώρα φοβάσαι πως είναι αργά να την αναζητήσεις. Ξεγλιστράς απ’ την πραγματικότητα γιατί σε πληγώνει. Τρέχεις να κρυφτείς πίσω της και μετά από χρόνια βρίσκεσαι μπροστά της και τότε χάνεσαι, γιατί διαπιστώνεις πως κάποτε έκανες λάθος.

Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου
Μουσικός-υψίφωνος-συγγραφέας

Από τη συλλογή μου «το γυάλινο δωμάτιο»
http://www.free-ebooks.gr/gre/ebook/2427