(επειδή η Βενεζουέλα μας πέφτει πολύ μακριά...)

Το δάκρυ στάζει σαν βροχή σε ραγισμένα τζάμια

και τα κορμιά στον άνεμο λυγίζουν σαν καλάμια

βαρύ φορτίο ο καιρός στην τσακισμένη πλάτη

και ένας μαύρος ουρανός βρέχει σιωπή κι αλάτι.

Τα λόγια λείπουν τα γλυκά που σβήνουν τα σημάδια

και σαν αστέρια λαμπερά φωτίζουν τα σκοτάδια

κλειστές οι πόρτες της χαράς κι ο γυρισμός μια λέξη

που κόμπος στέκει στον λαιμό κι έχει το γέλιο κλέψει.

Στάχυα μεστά για θερισμό, τροφή για τα κοράκια

δέντρα κορμιά ασάλευτα με τα βαθιά χαράκια

αγρίμια γύρω αχόρταστα τα νύχια τους τροχίζουν

και ένα σμάρι σύννεφα τον ήλιο φοβερίζουν.

Στεγνές του κόσμου οι πηγές, η δίψα καίει τα χείλη

εχθροί ανήμερα θεριά και πιο εχθροί οι φίλοι

σκίζει το πέλαγος του νου ακοίμητο γεράκι

δρόμος χωρίς επιστροφή, φυγή χωρίς Ιθάκη.

Στ’ αερικά και στα στοιχειά στρώνουμε το τραπέζι

μ’ ένα καμένο σίδερο πιάνει η ψυχή να παίζει

του λαμπριάτικου αρνιού διαβάζουμε τη σπάλα

και της τσιγγάνας μάγισσας κοιτάζουμε τη γυάλα.

© Δημήτρης Φιλελές
Ποιητής